CENTRUM ZDROWIA PSYCHICZNEGO – POMOC W KRYZYSIE - Powiatowy Szpital Im. Władysława Biegańskiego w Iławie

Strona główna > Aktualności > CENTRUM ZDROWIA PSYCHICZNEGO – POMOC W KRYZYSIE

BEZ KOLEJEK, BEZ SKIEROWANIA, BEZ CZEKANIA

W życiu każdego z nas może pojawić się moment, w którym dotychczasowe sposoby radzenia sobie przestają wystarczać. Nagła strata, wypadek, diagnoza choroby, rozpad relacji, przewlekły stres, lęk, który nie mija.

Kryzys psychiczny nie zawsze wygląda „poważnie” z zewnątrz – ale dla osoby, która go doświadcza, jest realny i obciążający.

Właśnie dla takich osób powstało Centrum Zdrowia Psychicznego działające przy Powiatowym Szpitalu im. Władysława Biegańskiego w Iławie oraz w Nowym Mieście Lubawskim.

Jak podkreśla psycholog Karolina Wiśniewska, Koordynator Psychologów w Centrum Zdrowia Psychicznego:

„Pacjent w kryzysie może przyjść do punktu zgłoszeniowego i od razu zostaje objęty opieką psychologiczną. Nie oczekuje w wielomiesięcznej kolejce. Otrzymuje pomoc natychmiast.”

CO ZMIENIŁO SIĘ Z PUNKTU WIDZENIA PACJENTA?

Jeszcze do niedawna pomoc w Poradni Zdrowia Psychicznego wiązała się z długim oczekiwaniem na wizytę – często liczonym w miesiącach. Dziś model opieki jest zupełnie inny.

W Punkcie Zgłoszeniowo-Koordynacyjnym:

pacjent może zgłosić się osobiście (pacjent nie objęty pomocą Poradni Zdrowia Psychicznego),
może zadzwonić,
może napisać maila,
nie potrzebuje skierowania,
otrzymuje natychmiastową konsultację psychologiczną.

Punkt działa od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00–18:00.

To realna zmiana: pomoc „od ręki”, wtedy gdy jest najbardziej potrzebna.

Z JAKIMI PROBLEMAMI MOŻNA SIĘ ZGŁOSIĆ?

Nie trzeba „mieć poważnej choroby”, aby poprosić o wsparcie. Kryzys to nie tylko ciężka diagnoza psychiatryczna.

Do Centrum Zdrowia Psychicznego mogą zgłaszać się osoby dorosłe (od 18. roku życia), które doświadczają m.in.:

nasilonego lęku i niepokoju,
epizodów depresyjnych,
bezsenności związanej z napięciem psychicznym,
trudności po stracie bliskiej osoby,
kryzysu po wypadku lub traumatycznym wydarzeniu,
przeciążenia opieką nad chorym członkiem rodziny,
kryzysu zawodowego,
trudności w radzeniu sobie z diagnozą choroby somatycznej,
silnego stresu, który „przerasta” codzienne funkcjonowanie.

Jak mówi Karolina Wiśniewska:

„Nie trzeba mieć widocznych objawów ani poważnej diagnozy. Trudności, kryzysy z którymi nie radzimy sobie sami, obniżony nastrój, to powody aby zgłosić się po pomoc do PZK”.

To bardzo ważne – pomoc psychologiczna nie jest zarezerwowana wyłącznie dla osób z rozpoznaną chorobą psychiczną. Jest dla każdego, kto przeżywa kryzys.

JAK WYGLĄDA ŚCIEŻKA POMOCY?

Po pierwszym kontakcie z psychologiem pacjent:

może zostać skierowany na 3 wizyty interwencyjne do psychologa w krótkim odstępie czasu,
może zostać skierowany do lekarza psychiatry (bez wielomiesięcznego oczekiwania),
w zależności od potrzeb – może trafić na Oddział Psychiatryczny Stacjonarny lub Dzienny,
może zostać objęty leczeniem środowiskowym (wsparcie w miejscu zamieszkania).

To pełne spektrum pomocy – dopasowane do indywidualnej sytuacji pacjenta.

W niektórych przypadkach wystarczy kilka spotkań interwencyjnych. W innych potrzebna będzie dłuższa, specjalistyczna opieka. Decyzja zawsze opiera się na diagnozie i realnych potrzebach.

Decyzje dotyczące leczenia pacjenta podejmowane są w gronie specjalistów: lekarza psychiatry, psychologa, psychoterapeuty, terapeuty środowiskowego, pielęgniarki. Formę dodatkowego wsparcia dla pacjentów oferuje asystent zdrowienia.

WSPARCIE TAKŻE PRZEZ TELEFON

W sytuacjach nagłych możliwe jest również uzyskanie wsparcia telefonicznego. Po drugiej stronie zawsze jest psycholog – osoba przygotowana do rozmowy, udzielenia wsparcia i podjęcia decyzji o dalszych krokach.

Czasem sama rozmowa jest pierwszym, kluczowym krokiem do odzyskania poczucia bezpieczeństwa.

DLACZEGO WARTO ZGŁOSIĆ SIĘ WCZEŚNIEJ, A NIE „DOPIERO GDY BĘDZIE BARDZO ŹLE”?

W obszarze zdrowia psychicznego działa ta sama zasada co w medycynie ogólnej: im wcześniej reagujemy, tym większa szansa na szybkie wyjście z kryzysu.

Zbyt długie odkładanie decyzji o konsultacji może prowadzić do: